Wszyscy się śmiali, gdy zapłacił zaledwie siedem centów za tę kobietę, prawie dwumetrową, którą inni kupcy uznali za bezużyteczną. Mówili, że żadna praca jej nie odpowiada, że marnuje siły i że przyniesie tylko straty. Ale rolnik spojrzał na nią inaczej, jakby widział coś więcej niż słowa.
Tej nocy zabrał ją do stajni, nie po to, by zmusić ją do pracy, lecz by potajemnie ją wyszkolić. Aukcja odbyła się w upalny lutowy poranek 1857 roku, na centralnym placu Vassouras, na obrzeżach Rio de Janeiro. Dolina Paraíba pachniała dojrzałą kawą i ludzkim potem.
Dziesiątki farmerów krążyły po drewnianej platformie, gdzie mężczyźni, kobiety i dzieci tłoczyli się niczym bydło. Licytator, tęgi mężczyzna z krzywym wąsem i piskliwym głosem, ogłaszał każdą partię z entuzjazmem handlarza końmi pełnej krwi angielskiej. Kiedy nadeszła jego kolej, natychmiast zapadła cisza, nie z podziwu, lecz z niepokoju.
Kobieta miała 1,95 metra wzrostu, może więcej. Jej ramiona były szerokie jak u mężczyzny, dłonie ogromne, a bose stopy zostawiały głębokie ślady na drewnianym pomoście. Podarta sukienka z surowej bawełny ledwo zakrywała jej kanciaste ciało, którego kanty i mięśnie nosiły ślady głodu i przymusowej pracy. Jej czarne włosy były ogolone na łyso.
Jej głębokie, ciemne oczy nie spoczywały na nikim. Wpatrywały się w horyzont, jakby była gdzie indziej. „Ma na imię Benedita” – oznajmił licytator, a jego głos stracił entuzjazm. „Ma 23 lata, pochodzi z regionu Recôncavo Baiano, jest silna jak wół. Ale…” – i tu urwał, zawstydzony – „żaden majster nigdy nie zdołał jej oswoić. Mieszkała w czterech gospodarstwach rolnych. Nie słucha żadnych rozkazów. Nie radzi sobie ani w polu, ani w domu; nadaje się tylko do wywoływania bólów głowy. Kto da pięć reali?”
Na placu zapadła cisza. Nikt nie podniósł ręki. „Trzy réis” – licytator opuścił rękę, niemal błagalnie. Nic. „Dwa réis”. Cisza. „Jeden réis”. Chłopi zaczęli się rozchodzić, obojętni.
