Ekran zrobił się czarny, zanim zdążyłem w pełni zrozumieć słowa Sophii. Mechaniczny dźwięk przerwanej rozmów na FaceTime rozbrzmiał echem w mojej cichej kuchni, dziwnie przypominający odgłos odbezpieczonego pistoletu.
Stałem jak sparaliżowany pośrodku mieszkań na Upper East Side, bezpośrednio po wyciągnięciu ręki w dłoni. Moje niedogotowane śniadanie – jajka na twarde i pokrojone awokado – leżące na marmurowym blacie nagle wydaneo mi się odpychające. Serce waliło mi jak oszalałe, a jego nieregularny rytm sprawiał, że dzwoniło mi w uszach.
“Zabiłeś moją korzyść!”
Słowa te krążyły mi po głowie niczym groteskowa pętla. Moje pierwsze drżeć tak, że nóż wypadł mi z palców, uderzając z hukiem o płytek.
Chwyciłam telefon, zawisając kciukiem nad Lucy w kontaktach. Nacisnęłam „zadzwoń”.
Dzwoni. Dzwoni. Dzwoni.
„Nie, Lucy. Odbierz. Proszę, proszę, raz w życiu odbierz telefon” – szepnęłam, krążąc po kuchni.
„Abonent, z informacją o tym, że jest niedostępny. Proszę o przesłanie wiadomości.”
Gwałtownie nacisnęło przycisk rozłączania i ponownie wybrałem numer. Nic. Zaczęli razem od razu połączyli się z pocztą głosową. Albo wyłączyła telefon, albo…
Nie ma szczególnego znaczenia, aby zakończyć tę myśl.
Otworzyłam wiadomości i drżącą ręką na: LUCY, NIE JEDZ CIASTA. NIE DOTYKAJ GO. ZADZWOŃ DO MNIE NATYCHMIAST.
Kliknąłem „Wyślij”. Minęła minuta. Wiadomość nadal była „Wysłana”, a nie „Dostarczona”.
W desperacji oddzwoniłem do Sophii. Linia była zajęta. Zadzwoniłem ponownie. Nadal zajęta. Eliminuje to wystąpienie z Lucy, wezwać karetkę albo – co następuje – znaleźć sposób na zatarcie ślady.
Uświadomienie sobie tego spadło na mnie jak grom z jasnego nieba, zapierającego dech w piersiach. Tort. To robione ciasto z musem, drogie i idealne, prosto z Manhattanu. Nie był to gest pocieszenia. Nie był to gest macierzyński, który miał „rozjaśnić nam dzień”. Był dla mnie. A może dla mnie i Andrew, mimo że Sophia zapytała, czy już spróbowałam. Wiedziała, że Andrew jest w Bostonie. istniała, że będę sama.
Miał mnie zabić.
Południowa cisza.
O 15:00 cisza w mieszkalnej duszącej. Spędziłem ostatnie kilka godzin krążąc, sprawdzając wiadomości i uruchamiając się z Andrewem.
Kiedy Andrew w końcu odebrał telefon w między wykładami, jego głos był bełkowy i zestresowany. „Carmen? Kochanie, co się stało? Mam pięć nieodebranych od ciebie”.
„Andrew” – wyszeptałam, a mój głos załamał się ze wzruszenia, a łzy w końcu przebiły się przez paraliż. „Do twojej mamy. Przysłała wczoraj ciasto. Ja… ja go nie zjadłam. Wysłałam je Lucy na urodziny”.
„Dobrze…” Andrew wydaje się zdezorientowany, zupełnie nieświadomy ukrytego źródła w moim głosie. „To miłe z twojej strony. O co chodzi? Czy Lucy jest zła, że dałeś jej kolejny prezent?”
