Pokój wirował wokół mnie. Wyciągnąłem rękę i chwyciłem się krawędzi konsoli, żeby nie upaść. „O mój Boże… Tort. To był tort”.
Miller zmrużył oczy, rejestrując moją reakcję z drapieżną precyzją. „Wiesz o tym cieście?”
„Tak! Moja teściowa, Sophia, przysłała mi to wczoraj. Ale Andrew i ja jesteśmy na diecie, więc dałam to Lucy na urodziny. Nie wiedziałam! Przysięgam, nie wiedziałam!”
Detektyw Miller spojrzał na młodego agenta, a potem znowu na mnie. Nie wyglądał na współczującego. Wyglądał jak człowiek, który usłyszał sto kłamstw, a teraz słucha stu jeden.
„To ciekawa historia, pani Velasco” – powiedział cicho Miller, podchodząc. „Ale dowody na to nie wskazują. I z pewnością nie to, co powiedziała nam pani teściowa”.
„Co?” – wykrztusiłam, bez tchu. „Co powiedziała Sophia?”
Miller przewrócił kartkę w swoim notatniku. „Pani Sophia Velasco natychmiast skontaktowała się z nowojorską policją po odkryciu, że jej córka została otruta. Zeznała pod przysięgą, że dzwonił pan do niej dziś rano, chwaląc się specjalnym „prezentem”, który przygotował pan dla Lucy, aby rozwiązać stary rodzinny spór”.
„Nie! To kłamstwo! Dzwoniła do mnie! Mam historię połączeń!” – krzyknęłam w panice. „To ona wysłała mi ciasto! Chciała mnie zabić!”
„Znaleźliśmy foremkę na ciasto, pani Velasco” – przerwał jej Miller, a jego głos zmienił się w mrożący krew w żyłach, złowieszczy szept. „Odzyskaliśmy ją z mieszkania Lucy. Dostawca potwierdził, że paczka została wysłana na ten adres, opłacona pani osobistą kartą kredytową. A odręcznie napisana kartka w środku? Nie było na niej napisu: „Z miłością, mamo”. Było na niej napisane: „Dla Lucy, coś słodkiego, żeby osłodzić pani gorzkie życie. Od Carmen”.
Pułapka się zamyka.
Czułem, jakby ziemia całkowicie zniknęła mi spod stóp.
„Nie… nie, nie, nie” – wyjąkałam, gorączkowo kręcąc głową. „To niemożliwe. Kartka, którą dostałam, była od Sophii. To był jej charakter pisma! Wyrzuciłam ją do kosza…”
Pobiegłem do kuchni, detektywi deptali mi po piętach. Pobiegłem do małego, stalowego pojemnika obok wyspy i nacisnąłem pedał. Pokrywa się otworzyła.
Pusty.
Personel sprzątający przyszedł w południe. Kosze na śmieci zostały już opróżnione i zaniesione do głównego zgniatacza odpadów w budynku. Wszelkie ślady pisma Sophii zniknęły.
„Szukasz czegoś?” zapytał Miller, stojąc przy wejściu do kuchni ze skrzyżowanymi ramionami.
„Zamieniła się” – wyszeptałem, gdy przerażająca pomysłowość planu Sophii roztoczyła się przed moimi oczami. „Nie tylko wysłała ciasto. Musiała zatrudnić dostawcę, żeby sfałszował pochodzenie, albo… albo wykorzystała moje dane. Ma dostęp do naszych kont. Płaci opłaty budowlane przez nasz wspólny portal!”
„Pani Velasco, wymyśla pani niezwykle skomplikowaną teorię spiskową” – powiedział Miller, wyciągając zza paska stalowe kajdanki. „Fakty są proste: pani szwagierka umiera z powodu ciężkiego zatrucia cyjankiem. Trucizna była ukryta w suszonych plasterkach pomarańczy, którymi ozdabiano luksusowy tort musowy. Tort został wysłany bezpośrednio z pani mieszkania do jej mieszkania, wraz z notatką podpisaną pani imieniem i nazwiskiem oraz opłacony pani kartą. Pani teściowa przekazała informacje o pani urazie do Lucy. Miała pani motyw, miała pani środki i dostarczyła pani narzędzie zbrodni”.
