Sędzia odmówił wniesienia zarzutów, argumentując, że nie ma dowodów na bezprawne zatrzymanie i sugerując, że rodzina Johnsonów sfabrykowała oskarżenia przeciwko szanowanemu członkowi społeczeństwa, aby zmusić go do wyjścia. Foster zebrał dowody, ale nie mógł kontynuować postępowania bez narażania swojego bezpieczeństwa i kariery.
Marcus dokonał zaskakującego odkrycia: listu z grudnia 1903 roku, napisanego przez białą kobietę o imieniu Eleanor Hartwell, sąsiadkę Whitfielda. Napisała do swojej siostry w Bostonie: „W domu naszych sąsiadów dzieje się coś głęboko niepokojącego. Charles Whitfield gości młodą czarnoskórą kobietę, która podaje się za jego pokojówkę. Sytuacja wydaje się o wiele bardziej złowroga. Widziałem ją tylko raz, jak wyglądała przez okno na piętrze. Miała opuchniętą twarz. Próbowałem z nią rozmawiać, gdy Charlesa nie było, ale pozostali służący, wyraźnie przestraszeni, odmówili wejścia. Myślę o tym, żeby komuś o tym powiedzieć, ale obawiam się, że nikt mi nie uwierzy ani się tym nie przejmie”.
Historia Louisy zakończyła się w grudniu 1903 roku i Rebecca obawiała się najgorszego. Ale wtedy Marcus dokonał zaskakującego odkrycia: dokumentów wyzwolonego szpitala w Waszyngtonie. W marcu 1904 roku przyjęto tam kobietę o imieniu Louisa, ciężko ranną, którą znaleźli w pobliżu członkowie organizacji pomocowej dla Afroamerykanów.
Raport szpitalny był krótki: „Pacjentka, około 20 lat, przedstawiła się jako Louisa, ale odmówiła podania swojego imienia. Ma liczne obrażenia w różnym stadium gojenia, w tym złamane żebra, skaleczenia i ślady wielokrotnego znęcania się fizycznego. Pacjentka jest głęboko ztraumatyzowana i ma trudności z mówieniem. Objawia się to silnym lękiem przed mężczyznami, zwłaszcza białymi. Pacjentka zeznała, że uciekła z Georgii, ale odmówiła podania szczegółów, mówiąc: »On zabije moją rodzinę, jeśli się odezwę«”.
Serce Rebekki waliło jak młotem, gdy czytała dalej. Szpital skontaktował się z lokalną organizacją pomagającą kobietom w ucieczce, niezależnie od tego, czy uciekły z niewoli, czy doświadczyły innych form przemocy. Sprawą Louisy zajęła się pracownica socjalna Catherine Wells. Jej notatki rzucają nowe światło na sytuację: „Ta młoda kobieta przeżyła niewyobrażalną traumę. Podskakuje przy najmniejszym, nagłym ruchu i ma koszmary, które prześladują cały oddział. Przez kilka tygodni stopniowo dzieliła się fragmentami swojej historii: niewolą, powtarzającymi się napaściami, izolacją od rodziny i ciągłymi groźbami pod adresem bliskich, gdyby próbowała uciec”.
