Wszystkie miejsca zajmowali biznesmeni, turyści, studenci i rodziny.

Jednak z upływem minut Waleria zaczęła dostrzegać coś dziwnego.

Kilku pasażerów cały czas patrzyło na Alejandra.

Młody mężczyzna siedzący po drugiej stronie przejścia podniósł telefon, udając, że filmuje widok za oknem.

Dwie dziewczyny szeptały, raz po raz zerkając na niego.

Alejandro zachował spokój.

Ale jego szczęka się zacisnęła.

Ciepło na jego twarzy powoli zanikło.

Następnie lekko pochylił się w stronę Valerii.

„Czy mogę prosić cię o dziwną przysługę?”

Zmarszczyła brwi.

„Jakiego rodzaju przysługę?”

Alejandro dyskretnie spojrzał w stronę przejścia, a potem na telefon młodego mężczyzny.

„Czy mógłbyś udawać, że zasypiasz na moim ramieniu?”

Valeria prawie wybuchnęła głośnym śmiechem.

“Co?”

„Wiem, że to brzmi dziwnie” – powiedział cicho. „Ale ci ludzie próbują mnie nagrać. Jeśli pomyślą, że jesteśmy po prostu wyczerpaną rodziną podróżującą z dzieckiem, mogą stracić zainteresowanie”.

Waleria wiedziała, że ​​powinna odmówić.

Właśnie uciekła z małżeństwa pełnego kłamstw.

Była sama ze swoim dzieckiem.

Zaufanie obcej osobie nie miało sensu.

Ale w oczach Alejandro było coś szczególnego.

Nie arogancja.

Nie manipulacja.

Tylko zmęczenie… i strach, który wydawał się boleśnie realny.

Więc Waleria objęła Sofię w ramiona i powoli oparła jej głowę o jego ramię.

Zmiana była natychmiastowa.

Młody mężczyzna opuścił telefon.

Obie dziewczyny przestały się gapić.

Zirytowana kobieta stojąca za nimi odwróciła się.

Alejandro cicho odetchnął.

“Dziękuję…”

Valeria zamierzała po kilku sekundach odejść.

Jednak wyczerpanie sprawiło, że podupadła, zanim zdążyła.

Zapadła w głęboki sen.

Gdy ponownie otworzyła oczy, samolot już schodził w kierunku międzynarodowego lotniska Felipe Ángeles.

Alejandro się nie poruszył.

Pozostał w dokładnie tej samej pozycji, żeby jej nie obudzić.

„Spałaś prawie dwie godziny” – powiedział z lekkim uśmiechem.

Waleria szybko usiadła.

„Przepraszam. Twoje ramię pewnie jest kompletnie zdrętwiałe.”

Zaśmiał się cicho.

„Uwierz mi, przeżyłem gorsze rzeczy”.

Tuż przed lądowaniem podeszła do nich cicho stewardesa.

„Panie Montenegro, pański zespół ochrony czeka na pana na peronie.”

Oczy Walerii rozszerzyły się.

Zespół ds. bezpieczeństwa?

Alejandro zamknął na sekundę oczy, jakby chciał odwlec tę chwilę.

Potem na nią spojrzał.

„Naprawdę nie wiesz kim jestem, prawda?”

Powoli pokręciła głową.

„Jestem Alejandro Montenegro.”

To imię uderzyło ją jak grom z jasnego nieba.

Wszyscy w Meksyku znali rodzinę Montenegro.

Byli właścicielami jednego z najpotężniejszych imperiów biznesowych w kraju: technologii, bankowości cyfrowej, nieruchomości, prywatnych szpitali i fundacji edukacyjnych.

Alejandro Montenegro był jednym z najbardziej wpływowych prywatnych biznesmenów w Meksyku.

„Ty jesteś… tym Alejandro Montenegro?”

Skinął głową ze zmęczonym uśmiechem.

„Jesteś pierwszą osobą od miesięcy, która traktowała mnie jak zwykłego pasażera”.

Zanim Valeria zdążyła odpowiedzieć, jego telefon zawibrował.

Część 2:

Przeczytał wiadomość.

Jego twarz natychmiast się zmieniła.

Wszelkie ślady spokoju zniknęły.

„O co chodzi?” zapytała Waleria.

Alejandro powoli podniósł wzrok.

Jego głos stał się cichszy.

„Valeria… ktoś pytał o ciebie jeszcze przed naszym lądowaniem.”

Po raz pierwszy odkąd weszła na pokład samolotu, Waleria miała wrażenie, że ziemia pod nią zniknęła.

Samolot ledwo dotknął pasa startowego, gdy jej serce zaczęło walić tak głośno, że ledwo słyszała silniki.

„Kto o mnie pytał?” wyszeptała, przytulając Sofię mocniej.

Alejandro schował telefon z powrotem do kurtki i przez chwilę milczał.

Nie był typem człowieka, który odpowiada niedbale.

Gdy w końcu przemówił, jego głos był spokojny.

„Jeden z moich ochroniarzy sprawdził kamery w hali przylotów. Jakiś mężczyzna pokazuje twoje zdjęcie pracownikom lotniska”.

Valeria poczuła, jak z jej twarzy odpływają kolory.

„Jak on wygląda?”