Zbudował sobie prostą chatkę, wiele mil od jakichkolwiek zabudowań, i przetrwał, polując i chwytając zwierzęta. Używał ich futer, aby zdobyć kilka niezbędnych rzeczy, których nie mógł zdobyć sam.
Miejscowi myśliwi czasami widywali go poruszającego się w lesie. Była to chuda, brodata postać, która znikała w zaroślach przy najmniejszym znaku obecności człowieka.
Przez lata wokół postaci Silasa narosło wiele opowieści, co często zdarza się w przypadku tak samotnych osób.
Niektórzy mówili, że był naiwny.
Inni twierdzili, że zdziczał i żył bardziej jak zwierzę niż człowiek.
Dzieci straszyły się nawzajem, opowiadając sobie historie o dzikim człowieku z dolin, chociaż większość z nich nigdy go nie widziała i nigdy nie zobaczy.
W rzeczywistości Silas Barrow po prostu chciał zostać sam, a na rozległych pustkowiach Gór Ozark to życzenie było w pełni możliwe do spełnienia.
Thomas przybył do tego odosobnionego świata wiosną 1888 roku.
Miał 17 lat i był sierotą, ponieważ jego rodzice w odstępie kilku dni zmarli na grypę.
Thomas był dalekim kuzynem ze strony matki, a Barrowowie byli jego jedynymi żyjącymi krewnymi, którzy zgodzili się go przyjąć.
Przez kilka miesięcy tamtego roku Thomasa można było czasem widywać, jak towarzyszył swoim siostrom w ich sporadycznych wycieczkach do miasta.
Opisali go jako szczupłego, cichego chłopca o ciemnych włosach i nerwowym usposobieniu, który zdawał się być wdzięczny, że po stracie bliskiej osoby znalazł dom.
Pomógł załadować zapasy do wózka i stanął trochę na uboczu od bliźniaków, jakby nie był pewien swojego miejsca w tej dziwnej, nowej rodzinie.
Potem, wraz z nadejściem jesieni i zmianą koloru liści, Thomas zniknął.
Podczas kolejnej wizyty sióstr żona kupca zapytała o niego. Mave, a może Elizabeth – nikt nie potrafił ich odróżnić – odpowiedziała, że Thomas się nudził i wyjechał szukać pracy do Springfield, a może do Kansas City.
W tamtych czasach była to dość powszechna historia.
Młodzi ludzie często opuszczali wieś, przyciągani perspektywą lepszych zarobków w rozwijających się miastach.
Nikt nie uznał za konieczne zadawanie dalszych pytań.
Ale wśród Barrowsów panowała zupełnie inna rzeczywistość.
Josiah Barrow, przykuty do łóżka po udarze, który spowodował częściowy paraliż, ale którego umysł pozostał bystry, choć w dziwny sposób, wkrótce po przybyciu Thomasa zawołał córki do swojego łóżka.
Drżącym głosem, który jak sądził, był natchniony przez Boga, oznajmił im, że Opatrzność zesłała im chłopca.
Jego linia była czysta, nieskazitelna, zachowana od moralnego upadku, który demoralizował świat zewnętrzny, a jego świętym obowiązkiem było jej zachowanie.
Oświadczyła, że Thomas jest przeznaczony na jej męża.
Nie w sensie prawnym, który wymagałby interwencji władz cywilnych, którymi pogardzali, ale w sensie duchowym, który był ważny w oczach Boga.
Bliźniacy, którzy nie znali żadnej innej władzy poza autorytetem swego ojca i którzy zostali wychowani zgodnie z jego szczególną doktryną świętości i rozdzielania rodzin, przyjęli tę deklarację bez zadawania pytań.
To, co zrobili później, miało pozostać tajemnicą na lata, tajemnicą tak głęboko ukrytą, jak piwnica, w której trzymali przykutego łańcuchem swojego kuzyna.
Cztery lata minęły w ciszy.
Był rok 1896. Szeryf Reuben Galloway siedział w swoim biurze w Forsyth i czytał list, który przyszedł pocztą z Illinois.
