Anne ma 23 lata, niedawno skończyła studia i pracuje na pełen etat; na papierze wszystko robi „jak należy”. Jednak nadal mieszka w swoim starym pokoju w domu rodziców. Nie z powodu luksusu, ale z powodu braku alternatyw. „Od lat jestem na liście oczekujących, aplikuję o wszystko, ale ciągle słyszę tę samą odpowiedź: »Niestety, nie zostałaś wybrana«” – mówi. Dla niej niedobór mieszkań nie jest abstrakcyjnym problemem politycznym, ale czymś, co dosłownie uniemożliwia jej życie. Nie ma gdzie mieszkać, nie ma rdzy, nie ma prawdziwego startu.
Domy, w których nikt już nie zajmuje się ogrodem.
Anne najbardziej frustruje to, że podczas wyszukiwania ciągle widzi te same obrazy: duże, wolnostojące domy z czterema sypialniami, zajmowane przez jedną lub dwie starsze osoby. „Nie odmawiam nikomu komfortu własnego domu” – mówi – „ale czuję się źle, że rodziny nie mają na to miejsca, a osoby kupujące mieszkanie po raz pierwszy tkwią w martwym punkcie rynku nieruchomości, podczas gdy całe domy są ledwo użytkowane”. Dla Anne nie chodzi o poczucie winy, lecz o efektywność. Podaż mieszkań ledwo rośnie, a ich dystrybucja staje się coraz bardziej nierównomierna.
Obiecywanie brzmi mocniej, ale nierobienie niczego jest jeszcze silniejsze.
Anne wie, że jej słowa brzmią ostro. Pomysł zmuszania ludzi do natychmiastowej przeprowadzki do mniejszych mieszkań spotyka się z oporem. Nadal jednak uważa, że warto o tym mówić. „Zawsze powtarzamy, że przeprowadzka powinna być wolnym wyborem, podczas gdy mieszkanie stało się dobrem deficytowym”. Porównuje to do innych systemów zbiorowych. „Przyjmujemy również zasady dotyczące opieki zdrowotnej, emerytur i transportu – dlaczego mieszkanie nagle stało się święte?”. Dla niej solidarność oznacza czasami również zapewnienie przestrzeni dla następnego pokolenia.
Ciąg dalszy na następnej stronie.
